Buitenspelen op een piano ( AD 26-01-2010)

Met een vleugel op wielen door de stad crossen, in Den Haag of New York. Klinkt als een hoop gedoe, maar pianiste Iris Hond (22) doet het graag. “Lol trappen, dat is het. Ik noem het altijd buitenspelen.”

Vorige week zat ze nog op Centraal Station met haar ‘vliegende vleugel’, Chuck Deeley schoof zelfs even aan. “Geweldig is dat,” zegt Iris Hond. “Vanaf mijn veertiende slenterde ik vaak op straat, woonde er zowat, en kende daarom alle straatmuzikanten en daklozen. Klassieke muziek hoort in een concertzaal, maar ik wil het bij de mensen brengen. Velen denken dat het niet voor ze weggelegd is, omdat het elitair zou zijn; totale onzin.” Het instrument van een paar honderd kilo wordt aan de trekhaak van een auto meegesleurd en brengt Iris door het hele land.

De 22-jarige is in Harderwijk geboren, maar ging op haar viertiende al het huis uit om in Den Haag op het Conservatorium te studeren. “Het voelt dus echt als mijn stad.” Klassieke muziek is haar passie en ‘serieuzere’ concerten wil ze zeker niet opgeven, maar de vleugel op wielen geeft een zekere vrijheid. “Lol trappen, dat is het. Ik noem het altijd buitenspelen. Het is echt voor me weggelegd, want ik houd van stoere, spannende plekken. En als je mensen direct met klassiek confronteert, vindt iedereen het te gek. Niet dat ik probeer te pleasen, ik doe toch echt mijn eigen ding.” Graag speelt ze werk van romantische componisten, als Liszt of Chopin.

Vorig jaar nam Iris haar vleugel mee naar Times Square in New York, tussen de kleurrijke billboards, met een uitstapje naar de getto’s. In Utrecht zat ze tussen een hiphoppubliek van 16 tot 25 jaar. “Daar waren ze blowtjes aan het roken en bier aan het drinken. Toch krijg je iedereen twintig minuten stil, heel mooi. Haar galajurk had ze nog even snel omgeruild voor een hip shirt en pet.

Maar ze heeft ook in het voorprogramma van Diana Ros gespeeld en stond met Classic FM in de Heineken Music Hall. Een droom die in vervulling gaat? “Het is juist de combinatie die het leuk maakt. Dus niet alleen de popzalen, niet alleen de concertlocaties, niet alleen de straten; maar allemaal.”

De vleugel voelt een beetje als de hare, maar is eigenlijk in het bezit van Terts Brinkhoff, de artistiek directeur van festival de Parade. Iris legt uit: “Op mijn vijftiende raakte ik goed bevriend met tattoo artiest Henk Schiffmacher. Toen  was er bij mij al een rel tussen klassiek en rock gaande. Ik kwam op feestjes, maar besteedde tegelijkertijd zes uur per dag aan repeteren. Hij zei: ‘kom naar de Parade, daar ken ik iemand die jou begrijpt’. Terts bracht me het terrein op met de vliegende vleugel en het was direct een succes.”

Haar volgende concert hoopt ze in de gevangenis te houden. “Muziek kan therapeutisch werken,” zegt ze. “Een moordenaar krijgt tien jaar, daarna staat hij op straat en dan hopen we dat hij niet meer de fout ingaat. Dat gaat niet zomaar. Je moet ze ook iets geven, terwijl ze daar zitten.” Ze vindt het ‘vreselijk’ hoe in de maatschappij criminelen, maar ook psychiatrische patiënten in een gebouw bij elkaar gestopt worden. “Eigenlijk zitten we allemaal gevangen, misschien niet tussen vier muren, maar wel in de auto of in het werk. Vrijheid zit in de geest.” Dat wil ze ook een beetje zeggen, spelend op ‘haar’ vliegende vleugel.

www.irishond.nl